En pleno século XII, concretamente no ano 1139 da nosa era, cando Galiza chegaba ao Mondego e Coimbra era galega, o fillo de Teresa, condesa de Portugal, o coraxudo, como lle chama Castelao, Afonso Henriques, faise coroar Rei de Portugal, separando a Galiza Bracarense, a Galiza do sur, da Galiza do norte ou Lucensis, separadas polo río Miño. O novo Rei non debía confiar no seu curmán Alfonso VII que se tiña proclamado emperador, aínda que tres anos antes da súa proclamación tiña firmado con el un acordo de vasalaxe, e tres anos despois voltou a firmar con el un pacto de entendemento. O galego xa estaba sendo unha lingua nas dúas Galizas, a pesar da realidade política que as separaba, e a lingua vai seguir desenvolvéndose por todo o século XIII e no XIV (tempos nos que escriben os Cancioneiros chamados galaico-portugueses, aínda que a maior parte refírense a paisaxes galegos. No XIV Portugal xa está entretido cos mozárabes e axiña pola aventura americana, consolidándose como nación, mentras a Galiza do norte, deturpada pola influencia de Castela, servirá para lle pagar tributos e levas de homes para as guerras.
Aínda que Galiza xa era unha nación con nome propio antes da conquista por Roma, coido que a nosa historia precisa dun estudo máis rigoroso que o dun afeccionado como eu.
O pasado sábado desenvolveuse no Museo do Pobo Galego un acto, para apoiar a candidatura á Unesco para que valore e asuma a tradición oral galaico-portuguesa como un patrimonio inmaterial que aínda sigue vivo nos dous pobos. Tratouse dun fermoso espectáculo que revisou as nosas tradicións en distintas manifestacións e que vai servir de base como unha tradición viva a un interés económico, social e político que está chamando á porta para que Galiza sexa entendida e poida chegar a ser dona do seu destino, dentro dun programa modernizado de tradición e futuro.
Anda por aí esa especie absurda de negarlle a Catalunya a súa categoría de sentirse unha nación. En xeral son os ignorantes que por deformación dos seus coñecementos, sexan do partido que sexan, quedoulles gravado aquelo de «España, una, grande y libre», e ¡mira ti que hai profesionais intelixentes que padecen esta deformación! Catalunya é unha comunidade de persoas unidas por lazos de tradición e unha historia que viven nun mesmo territorio e que particularmente teñen un mesmo idioma, o que determina con exactitude o concepto universal do que se define como nación. E é o mesmo que define a situación de Galiza e a do País Vasco.
Porque España non é unha nación, senón que co tempo veu ser unha asociación de pobos diferenciados, pero cun proxecto en común, mal gobernados por un centralismo mesetario. Se alguén di que o título de nación lle corresponde só a España, é porque non vai máis alá da súa nariz. España é una Patria. Se a Constitución reserva a consideración de nación só para España, ten disculpa polo tempo lastrado en que foi redactada, mais xa van alá máis de 27 anos e convén poñela na realidade que é ao que ten que someterse a Constitución e os códigos xurídicos, que non son dogmas caídos do ceo.
Se non ten en conta as nacións periféricas e só se teñen en conta as que falan casteláns... e non me acuses de separatista, que iso só lle corresponde ao Conde Duque de Olivares.
Marcadores